Onder het bed

- Door Julie Carrein -

Het begon op een avond toen ik in bed lag. Ik kon niet goed slapen en mijn hoofd zat vol met gedachten. Buiten waaide het hard en maakte vreemde geluiden tegen mijn raam. Mijn ouders waren beneden, maar toch voelde ik me een beetje alleen. Toen hoorde ik iets: tik, tik, tik. Ik dacht eerst dat het gewoon de wind was, maar het geluid kwam niet van het raam. Het kwam van onder mijn bed. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik trok mijn deken iets hoger en probeerde niet te luisteren, maar het geluid bleef. Het werd zelfs een beetje harder. “Hallo?” zei ik zacht. Niemand antwoordde. Ik wist dat ik moest kijken, ook al wilde ik dat helemaal niet. Mijn handen waren een beetje zweterig en trilden een beetje. Heel langzaam schoof ik uit mijn bed en ging op de grond zitten. Ik keek onder het bed. Eerst zag ik niets, alleen maar donker. Ik wilde terug in bed kruipen, maar toen zag ik iets bewegen. Heel langzaam kwam er een hand naar voren. Het was een vreemde hand, wit en dun, met lange vingers. Ik schrok zo erg dat ik naar achter viel. De hand ging weer onder het bed, maar toen begon het kloppen opnieuw, harder deze keer. Ik rende naar de deur om naar mijn ouders te gaan, maar toen ik de deur opende, ging hij niet open. Hij zat vast! Dat snapte ik niet, want ik had hem niet op slot gedaan. Ik draaide me weer om naar mijn bed. Het leek alsof er iemand op zat, want het matras zakte iets naar beneden. Maar ik zag niemand. “Ga weg…” zei ik, maar mijn stem klonk heel klein. Toen voelde ik ineens iets kouds aan mijn hand. Ik keek en zag die enge hand mijn pols vasthouden. Ik begon te gillen en probeerde los te komen, maar dat lukte niet. Het trok me langzaam naar het bed toe. Mijn hart ging supersnel en ik wist niet wat ik moest doen. “Je hoort hier…” fluisterde een stem. En toen… werd alles zwart. De volgende ochtend zat ik gewoon aan de ontbijttafel. Alles leek weer normaal. Mijn ouders deden alsof er niets was gebeurd. Maar toen keek ik naar mijn handen. En ik zag dat mijn vingers langer waren geworden. En een beetje wit.