Mr. Charming

- Door Marcia Treffers -

Oktober 2012   

De bel gaat en Marc loopt naar de intercom toe om te horen wie er beneden staat. “Hi! Nee… nee helaas, ze kan niet. Ja ja, ze is er wel, maar nee, sorry, ze heeft geen tijd nu. Ok, doei!”  “Wie was dat?” vraag ik. “Elske.” “En wie heeft er geen tijd? Wat vroeg ze?” “Of je even mee de hond ging uitlaten, maar we gaan nu film kijken, dus het kan niet.”  Mijn hoofd begint te razen. Why does he decide for me?  
Ik sla dicht. Mijn gedachten gaan alle kanten op. I want to beat him up, ik wil hem duidelijk maken dat hij niet de regie mag hebben over mijn leven. We zijn verdomme net een jaar samen en ineens lijkt het niet meer de man met wie ik onlangs getrouwd ben. Wat bezielt hem toch?    
Ik durf niets te zeggen. If i speak, i lose. Discussie die om winnen draait en waarbij het doel is dat ik verlies. Don’t try, it’s useless. Op dit moment verlies ik ook. Losing a part of myself.     

September 2005   

De deuren van het bejaardenhuis schuiven open. Er komt vanuit de andere kant van het restaurant een man op mij afgelopen. Damn, waarom doe ik nou nooit mijn lenzen in (een bril staat sowieso niet), i am a lazy bastard. Nu kan ik niet zien of hij naar mij loopt en deze man dus de beheerder is van het pand waar ik een afspraak mee heb. Als hij wat dichterbij komt, zie ik dat er een glimlachje op zijn gezicht verschijnt. Ok, ok, he is looking at me. Oh my lord, what a handsome guy! Ongeveer 1.85m, slank, goed gekleed, donkere krullen, maar beetje opscheertje, waardoor er een hip kapsel op zijn knappe kop zit. Een kort baardje, een strakke kaaklijn, donkere ogen. Allright, focus, Treffers, focus! Je bent hier om vanaf volgende week met 10 leerlingen te gaan werken in de keuken en het restaurant. “Hoi, jij moet Marcia zijn?” en Mister Charming steekt zijn hand uit. What’s his name? Is het zijn uiterlijk die mij van mijn stuk brengt of is het de altijd-al-vergetelheid-van-Mars? “Ja, klopt. En jij bent de beheerder hier? Klopt het dat wij een afspraak hadden?” Oeh yes, dit ging vlotjes, zonder stuttering or stammering. “Ja, ik ben Marc inderdaad” en hij gebaart dat ik mee kan lopen naar een tafeltje in het restaurant. Ondertussen kijken er verschillende bejaarden, die aan een zompig koekje sabbelen en hun koffie nippen, naar ons op en groeten mij allemaal. What a good atmosphere here among the old folks! Dit gaan de leerlingen wel leuk vinden. En ik ook, but for another reason.  

Wanneer de thee voor mij staat, I still don't like coffee, zou ik het liefst suiker erin doen om maar te kunnen roeren met een lepeltje. De motorische onrust in mijn lijf is behoorlijk aanwezig sinds Mister Charming, Marc aan is geschoven aan tafel. Ik begin vlug het gesprek over werk. I am good at that, and it makes me enthusiastic. Al merk ik dat Mister Charming niet altijd vragen stelt over het werk, maar na een half uurtje ook wel wat privé doorvraagt. Op dat moment ben ik in een relatie die niet al te soepel loopt en ben ik mij ervan bewust dat ik op dit moment een heleboel Marcen leuk kan vinden. Misschien is iedereen momenteel leuker dan mijn huidige relatie.    
Even later sluiten we het gesprek af en spreken we af dat ik de week erna start met mijn groepje praktijkschoolleerlingen. Let's see if Mr. Charming is waiting for a young lady…