Hart

- Door Kiana Jafari -  

Ik zit in de keuken pen in hand, het enige geluid dat te horen is, is dat van mijn pen die over het papier krast. De woorden zoemen door mijn hoofd, maar ik weet niet wat ze betekenen, ik wil slapen, iemand heeft mijn ogen gestolen; Ik kan de woorden niet ontcijferen, ik moet slapen, probeer ik een andere taal te lezen? wat is dit? de stilte is gebroken, de verwarring verdwenen, “Kiki where is my coffee?!” Ah, de bekende stem van Mr Lawrence. “I’m coming Mr Lawrence.” Met zware ogen sta ik op. “Finally, there you are, what took you so long, you're slower than my death today!” “Sorry sir I was trying to study a bit while making your coffee” “you young people, always doing something else.”  “Unlike you who sits around all day.” Mompel ik half tegen mezelf half tegen de vloer. “What did I hear?" "I see your hearing has improved sir.” Wat raar, hij is normaal gesproken niet zo chagrijnig in de ochtend. “Ugh why are you so sloppy with my coffee today”, zeurend zet hij de koffie neer. “are you studyin’ till the morning again?! Why not ask that idiot law professor to give ya more time!” "He's busy too, y'know." “You have too big of a heart, Kiki." Ik schud mijn hoofd ontkennend. “Why do you spend time on making my coffee the way i want it when you could use the instant one’s instead?” “You don't like those ones." “Y’know kiki”, zei hij alsof hij het onderwerp wilde veranderen, “someone once told me that a person uses their heart to enjoy life and their head to make that possible, you use ur head to help others enjoy their life.”Nu is het mijn beurt om het onderwerp te veranderen, “sir do you need help with that?-” “KIKI”, ik schrok, “promise me you’ll go ask him for more time.” Hij leekt zo lief en tegelijkertijd zo serieus, het is alsof ik door mijn meester ben gescholden, maar hij heeft gelijk ik moet het vragen. Dus met moeilijkhijd zeg ik dat hij gelijk heeft. Je moest zijn gezicht zien een tachtigjarige die zo blij is hij zou huppelen maar zijn knieen zouden schreeuwen, hij kan eigenlijk niet eens opstaan zonder hulp, raar. “Why are ya smilin like that you ninnyhammer” “huh”.  

Het is al weken later sinds die dag. Buiten is het warm en zonnig het tegenovergestelde van mijn kamer. Dat verzorgingstehuis heeft me zoveel werk bezorgd en toch voel ik leger dan ooit sinds ik weg ben. Ik zit weer in mijn kamer pen in hand. Ik zit en toch voel ik alsof ik sta, ben ik ziek? Nee dat kan niet. Ik wil slapen, wat zeg ik? Dat wil ik niet, ik heb net geslapen, maar ik wil dromen, naar een eiland ver van hier, ik wil slapen. Mijn kamer, vol met boeken en plannen, vroeger was het vol met dromen, waar zijn ze gegaan? Wat zeg ik? Ze zijn toch hier? Nee ze zijn weg. Waarom zeg ik dit soort dingen? Mr Lawrence weet vast wel, hij is wijs, en slim, oh wat zeg ik? Hij is dood.  

Ik zit in mijn kamer pen in hand

Het enige geluid dat te horen is, is dat van mijn pen die
over het papier krast en de klop van mijn hart.